مسیرسبز

تو را برای همه شعرهای نخوانده‌ات دوست می‌دارم؛ برای همه احساسی که فرصت ابرازش بین ما دست نداد و برای همه روزهای شیرین «ایران...»!

و چه سال تلخی است این سال 89؛

محمد نوری با همه عاشقانه‌های شیرینی که بوی وطن می‌داد از میان ما رفت. «ایران» او را از این به بعد به جای لالایی فراموش شده مادران ایرانی گوش خواهیم داد!

خدایش بیامرزد

پ.ن: شاید در روزهای آینده کلماتی دیگر به این ابراز تأسف قلبی اضافه شد، و شاید هم خیر! مهم این است که او دیگر نیست و من با این کلمات، غم نبودنش را با تو تقسیم می‌کنم!